ไม่เป็นไรนะ ถ้าเราจะรู้สึกไม่ชอบตัวเอง
สำหรับเพื่อนๆคนไหนที่กำลังต่อว่าตัวเองว่าทำไมเป็นคนแบบนี้ทำไมฉันถึงทำแบบนี้ไม่ได้ทำไมเราถึงแย่จังผมอยากจะบอกว่าพวกเราก็รู้สึกเหมือนๆกันแหละ เราไม่ใช่มนุษย์ที่สมบูรณ์แบบในโลกนี้ก็ไม่สมบูรณ์แบบทุกอย่างมันไม่สมบูรณ์แบบในตัวของมันแต่มันอยู่ที่ว่าเราจะยอมรับความไม่สมบูรณ์แบบของเราได้มากแค่ไหน แต่โลกใบนี้ชอบที่จะแอบเก็บความรู้สึกเหล่านั้นข้างใต้ใบหน้าที่ยิ้มแย้มเสื้อผ้าที่สวยงามเพื่อที่พยายามจะบอกกับทุกคนว่าเราสบายดีมันก็ทำให้เรายากที่จะยอมรับความรู้สึกจริงๆของเรา ทำไมเรามักจะหลีกหนีความรู้สึกเหล่านั้นเพราะเรากลัวโดนตัดสินหรอเพราะเรากลัวจะโดนดูถูกหรือเพราะเรากลัวตัวเอง ในโลกที่ทุกอย่างพยายามตะโกนบอกว่าคนที่เราควรเป็นคือยังไงความสุขคืออะไรความสำเร็จควรเป็นแบบไหนบางทีมันก็ทำให้เราลืมไปว่าเอาจริงๆแล้วเราเป็นใคร มันเลยกลายเป็นความกดดันที่เราเริ่มเอามาตราฐานของสังคมมาตัดสินกับตัวเองแล้วเราก็เริ่มที่จะไม่ชอบตัวเองเพราะเราเป็นแบบนั้นไม่ได้ พวกเราไม่เหมือนกันและพวกเราก็มีดีกันคนละแบบมันเหมือนการตัดสินเด็กคนนึงว่าเก่งไม่เก่งด้วยกระดาษเกรดใบเดียวทั้งๆที่เด็กอีกคนถึงเกรดไม่ดีเขาอาจจะเก่งเรื่องอื่นก็ได้ ไม่ต้องหลบหนีตัวตนของเราหรอกไม่ต้องหลบหนีความรู้สึกแย่ของเราหรอกไม่ต้องหลบหนีความรู้สึกว่าเราไม่ดีพอหรอก เพราะเราก็คือตัวเราความไม่สมบูรณ์แบบก็คือตัวเราขอให้เราทำเต็มทีเพื่อตัวเราก็พอไม่ต้องทำเพื่อใครหรอก ในหัวของผมก็มีความคิดเข้ามานะอย่างตอนนี้ที่ผมกำลังเขียนอยู่คนอื่นจะคิดยังไงมีความกลัวว่าคนอื่นจะมองว่าทำไมเราโลกสวยจังพูดจาเพ้อเจ้อเขียนอะไรไม่รู้เรื่อง แต่ก็เขียนอยู่ดีเพราะผมรู้สาเหตุว่าทำไมผมถึงต้องเขียนเพราะผมเขียนเพื่อตัวเองเป็นอันดับแรกแล้วเอาเข้าจริงมันโพสนี้ก็เป็นสิ่งที่ผมเชื่อจริงๆ หรือความรู้สึกแย่เช่นเรื่องราวในอดีตที่เรารู้สึกแย่กับมันถ้าผมเลี่ยงที่จะลืมๆมันไปไม่กล้าสังเกตุความรู้สึกเหล่านั้นผมก็ไม่มีวันเข้าใจมันหรอกว่าสาเหตุที่ผมรู้สึกแย่คืออะไร เราเป็นตัวของเราอย่างงี้แหละดีแล้วพวกเราพิเศษพวกเราไม่เหมือนใครเพราะเราคือเราลงมือทำในสิ่งที่ทำให้เรารักและภาคภูมิใจกับตัวเองมากขึ้นก็พอ แต่เราจะไม่รู้จักตัวเองเลยถ้าเราไม่มีเวลาให้กับตัวเองซึ่งเราก็เคยเป็นที่เวลาเรารู้สึกแย่เราชอบที่จะหนีมันไปหาอะไรทำเพื่อที่จะได้ลืมๆมันไปแต่การทำสิ่งนั้นมันก็เหมือนเราวิ่งหนีตัวตนของเราออกไปเรื่อยๆ หนึ่งอย่างสำหรับผมที่ทำให้ผมมีเวลากับตัวเองมากขึ้นก็คือ การเขียนเนี้ยแหละ เพราะการเขียนคือการที่เราให้เวลากับตัวเองจริงๆว่าสิ่งที่เราคิดและรู้สึกคืออะไร เมื่อเราเขียนเราก็ตกใจกับตัวเองมากเหมือนกันณ ขณะที่เราเขียนเราได้ตกตะกอนอะไรบางอย่างกับตัวเองในตอนนั้นเลยแล้วรู้สึกว่าตัวเราโล่งขึ้นมากๆ ผมจึงเชื่อว่าถ้าเพื่อนๆคนไหนที่กำลังรู้สึกแย่อยู่ผมว่าการเขียนเป็นเครื่องมือหนึ่งที่ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นนะครับ ขอบคุณครับ
